Η κτηνίατρος που ζωγραφίζει

Η Θεώνη Μαρινάκη είναι μία κτηνίατρος που ζει και εργάζεται στο Ηράκλειο της Κρήτης. Η αγάπη της για τα ζώα την οδήγησε στην Κτηνιατρική, αφήνοντας πίσω την άλλη μεγάλη αγάπη της, τη ζωγραφική. Κι όμως, σήμερα έχει καταφέρει να τα συνδυάζει και τα δύο!

Από παιδί ακόμα ζωγράφιζα συνεχώς, θυμάμαι ότι αυτή ήταν πάντοτε η αγαπημένη μου ασχολία”, λέει η κα. Μαρινάκη.

“Τελειώνοντας το σχολείο, έπρεπε να αποφασίσω για την κατεύθυνση που θα ακολουθούσα, αφού είχα μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον από το οποίο είχα πάρει παραδείγματα αγάπης για κάθε είδους ζώο. Είχα στο μυαλό μου και την Σχολή Καλών Τεχνών, όμως αποφάσισα να ακολουθήσω την Κτηνιατρική, έχοντας στο μυαλό μου ότι θα βοηθήσω τα ζωάκια που τα αγαπούσα πολύ-σε αυτή την ηλικία, έτσι σκέφτεσαι, όχι ψυχρά επαγγελματικά αλλά πιστεύεις ότι κι εσύ θα βοηθήσεις.

Στο μεταξύ, συνέχιζα να ζωγραφίζω στον ελεύθερο χρόνο μου, δουλεύοντας με διάφορα υλικά: ακρυλικό, παστέλ, ακουαρέλα, γκουάς, αλλά και με διάφορα θέματα. Τα ζώα μου προέκυψαν κάποια στιγμή στην πορεία, όταν σκέφτηκα ότι όλα αυτά τα ταλαιπωρημένα ζωάκια που βρέθηκαν στο κτηνιατρείο μου για να τα περιθάλψω και να προσπαθήσω να τους βρω κάποια οικογένεια να τα υιοθετήσει, σιγά σιγά με την περιποίηση άρχισαν να ομορφαίνουν από μόνα τους.

Τα μοντέλα

Τότε σκέφτηκα ότι αν τους ζωγραφίσω το πορτραίτο με ωραία, ζωντανά χρώματα, αυτά τα ζωάκια θα λάμψουν ακόμα περισσότερο και κάπως έτσι ξεκίνησα να ζωγραφίζω τα ζωάκια που είχα μπροστά μου. Δεν ζωγραφίζω από φωτογραφίες ή από τη φαντασία μου, όλα τα μοντέλα μου είναι πραγματικά ζώα που τα έχω μπροστά μου, ενώ πάντα θέλω να τα απεικονίζω μέσα σε κάποιο περιβάλλον.

Έχω κάνει μαθήματα ζωγραφικής επί επτά χρόνια με τον ζωγράφο Βασίλη Γρατσία, όμως τα μαθήματα αυτά δεν είχαν σχέση με τη δουλειά μου με τα πορτραίτα των ζώων. Τα μαθήματα ήταν η προσπάθειά μου να βελτιωθώ στις βασικές αρχές του σχεδίου και της χρήσης των χρωμάτων που υποστηρίχθηκαν και από πάρα πολλές ώρες εξάσκησης. Τα περασμένα Χριστούγεννα έκανα μια έκθεση με τα έργα μου στο χώρο του Κτηνιατρείου και σκέφτομαι κάποια στιγμή ενδεχομένως να ξανακάνω κάποια έκθεση. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, δεν μετανιώνω που προτίμησα την Κτηνιατρική αντί για τη Σχολή Καλών Τεχνών, αφού πλέον έχω καταφέρει να συνδυάζω τις δύο μεγάλες μου αγάπες με έναν τρόπο που η μια τροφοδοτεί την άλλη.”