Η στείρωση στο σκύλο και τη γάτα

Η επιλογή να στειρώσει ή όχι κάποιος το κατοικίδιό του, είναι μια απόφαση που πρέπει να ληφθεί με προσοχή και υπευθυνότητα, πάντοτε σε συνάρτηση και με τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες ζει το κάθε ζώο, όπως μας εξηγεί ο κτηνίατρος Κώστας Γαβράς.

Για έναν σκύλο ή μια γάτα που ζει 24 ώρες του 24ώρου σε ελεγχόμενες συνθήκες μέσα στο σπίτι, είναι προφανές ότι η στείρωση θα εξεταστεί υπό τελείως διαφορετικό πρίσμα σε σύγκριση με ένα ζώο που ζει “μέσα-έξω”, ή, ιδιαίτερα στην περίπτωση της γάτας, μπορεί και να περνάει πολλές ώρες της ημέρας μακριά από το σπίτι.

Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι η στείρωση του σκύλου και της γάτας δημιουργεί ωφέλεια στη δημόσια υγεία, αφού με τη στείρωση μειώνουμε τον πληθυσμό των αδέσποτων που κυκλοφορούν στους δρόμους ανεμβολίαστα και μεταφέρουν ασθένειες κάθε είδους ανεξέλεγκτα. Ειδικά για τις γάτες που μπορεί να γεννήσουν 2 ή 3 φορές το χρόνο, και μάλιστα αρκετά γατάκια κάθε φορά, το πρόβλημα του υπερπληθυσμού είναι έντονο. Όμως, ακόμα και σε ατομικό επίπεδο, η στείρωση είναι μακροπρόθεσμη προϋπόθεση υγείας για ένα θηλυκό σκυλί, αφού αποφεύγουμε την πυομήτρα, τους όγκους του γεννητικού συστήματος και των μαστών, καθώς και διάφορες ακόμα φλεγμονές. Ειδικά τα συμπτώματα της ψευδοκύησης δημιουργούν όγκους του μαστού σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από ότι θα εμφανίζονταν σε ένα στειρωμένο ζώο, γι’ αυτό και οι κτηνίατροι συστήνουμε πάντοτε τη στείρωση για τα σκυλιά που εμφανίζουν συχνά ψευδοκύηση.

Επιπλέον, με τη στείρωση αποφεύγουμε διάφορα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, κάποια από τα οποία είναι πολύ σοβαρά: για παράδειγμα, στον σκύλο αποφεύγουμε το αφροδίσια μεταδιδόμενο λεμφοσάρκωμα το οποίο είναι ιογενές και μεταφέρεται στον κόλπο του θηλυκού κατά τη σεξουαλική πράξη.

Στις γάτες, απομακρύνονται οι κίνδυνοι της ιογενούς λευχαιμίας, της ανοσολογικής ανεπάρκειας FIV, της λοιμώδους περιτονίτιδας καθώς και τα κοινά λοιμώδη όπως οι βρογχοπνευμονίες και η ρινοτραχίτιδα, ενώ η μείωση της στενής επαφής περιορίζει σημαντικά και τους ψύλλους και τα διάφορα εξωπαράσιτα.

Ειδικά, όμως, για τον αρσενικό γάτο, υπάρχει και μια ακόμα σημαντική παράμετρος: η στείρωση του εξαφανίζει όλες αυτές τις ορμές που τον κάνουν να κινδυνεύει ιδιαίτερα από ατυχήματα κάθε είδους, αφού είναι γνωστό ότι ο γάτος συμπεριφέρεται με εξαιρετικά απερίσκεπτο τρόπο πάνω στο κυνήγι του θηλυκού, με πολύ συχνό αποτέλεσμα το τροχαίο ή άλλο ατύχημα, το οποίο πολλές φορές αποδεικνύεται θανατηφόρο. Αντίθετα, ο στειρωμένος γάτος, απαλλαγμένος από τις ορμές αυτές, ζει μια πιο ήρεμη ζωή χωρίς ατυχήματα και συνήθως εξαντλεί το προσδόκιμο ζωής πεθαίνοντας από φυσικά αίτια σε μεγάλη ηλικία.

Στον αρσενικό σκύλο, δεν έχουμε τόσο έντονη διαφορά στη συμπεριφορά, όμως η στείρωση (και η μή παραγωγή ορμονών) μπορεί να “ηρεμήσει” έναν μέχρι τότε μη ευάγωγο σκύλο. Επιπλέον, η στείρωση δημιουργεί ατροφία στον προστάτη, άρα αποφεύγονται μια σειρά νοσημάτων όπως η υπερτροφία, οι προστατίτιδες και τα αποστήματα.

 

Αν όλα τα παραπάνω συνηγορούν υπέρ της στείρωσης, η άλλη άποψη λέει ότι με τη στείρωση παρεμβαίνουμε στη φύση των ζώων, κάτι που για κάποιους ανθρώπους δεν είναι σωστό από ηθικής ή φιλοσοφικής άποψης. Σίγουρα, πάντως, το πρακτικό μέρος είναι ότι δεν μπορούμε πλέον να έχουμε απογόνους από το συγκεκριμένο ζώο, οπότε η απόφαση για τη στείρωση πρέπει να ληφθεί κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Αυτός είναι και ο λόγος, άλλωστε, που κάποιοι ιδιοκτήτες επιλέγουν μια ενδιάμεση λύση: δεν στειρώνουν το ζώο τους από την αρχή αλλά αργότερα στη ζωή του, όταν ενδεχομένως έχει ήδη τεκνοποιήσει και όταν οι κίνδυνοι από προβλήματα υγείας (π.χ. πυομήτρα) αρχίζουν και γίνονται πιο έντονοι. Ως προς την καθημερινότητά του, κάθε ζώο επηρεάζεται περισσότερο ή λιγότερο, όμως σε όλα υπάρχει κάποιος κίνδυνος παχυσαρκίας εάν παρατηρηθεί έκπτωση της δραστηριότητας (ειδικά στα αρσενικά που ζουν σε διαμέρισμα). Επιπλέον, στα αρσενικά σκυλιά, η στείρωση προκαλεί και κάποια απώλεια μυϊκής μάζας, αφού ο σκύλος ατροφεί λίγο λόγω της έλλειψης τεστοστερόνης.

Στα θηλυκά, υπάρχει περίπτωση να παρατηρηθεί κάποια ορμονοεξαρτώμενη ακράτεια ούρων, εάν οι σφιχτήρες της κύστης χάσουν την καλή τους λειτουργία λόγω της έλλειψης οιστρογόνου, οπότε αυτός είναι και ο λόγος που προτιμάμε οι σκύλες να έχουν περάσει πρώτα δύο περιόδους πριν τη στείρωση, αφού έτσι μειώνεται ο κίνδυνος να αποσυντονιστεί η λειτουργία των σφιχτήρων.