Κτηνιατρική Άγριων Ζώων

Η Ελένη Φωτοπούλου μας περιγράφει την μέχρι τώρα επαγγελματική της πορεία στην προσπάθειά της να ασχοληθεί με τα άγρια ζώα και τις ιδιαίτερες ανάγκες τους.

Αποφοίτησα από την Κτηνιατρική Σχολή του ΑΠΘ το 2005. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ολοκλήρωσα μεταπτυχιακές σπουδές στο ΓΠΑ με ειδίκευση την «Αναπαραγωγή Ζώων». Έχοντας αποκτήσει ολοκληρωμένη κτηνιατρική εμπειρία, σήμερα εργάζομαι ως κτηνίατρος σε κλινική στην Αγγλία που προσφέρει κτηνιατρικές υπηρεσίες σε έναν από τους παλιότερους ζωολογικούς κήπους της χώρας, στο Dudley. Ασχολούμαι κυρίως με τη διαχείριση προβλημάτων αναπαραγωγής και με τα πρωτόκολλα αντισύλληψης.

Πάντα επιθυμούσα να ασχοληθώ με τα άγρια ζώα και το 2009 έκανα πρακτική εξάσκηση δίπλα στον κτηνίατρο της Αnima, όπου παρακολούθησα πολλά περιστατικά αγρίων ζώων, κυρίως χειρουργεία αρπακτικών πτηνών.

Στη συνέχεια εργάστηκα στο μοναδικό διαδημοτικό κυνοκομείο της Αττικής, όπου απέκτησα πολύτιμη χειρουργική εμπειρία καθώς και εξοικείωση με την ενέσιμη αναισθησία, τα περίφημα cocktails φαρμάκων για τη χημική ακινητοποίηση των άγριων σκύλων. Η απόκτηση γνώσης αναισθησιολογίας αποδείχτηκε πολύτιμη για την αναισθητοποίηση των αγρίων ζώων.

Παράλληλα βοηθούσα την Αnima εθελοντικά, η οποία το 2012 μου έδωσε την ευκαιρία να συνεργαστώ με το Εθνικό Πάρκο της Πάρνηθας στη μεταφορά (translocation) των Κόκκινων Ελαφιών. Για το σκοπό αυτό παρακολούθησα πρακτικό σεμινάριο χημικής ακινητοποίησης Ευρωπαϊκών Άγριων Ειδών στο Εθνικό Πάρκο της Μάφρας της Πορτογαλίας.

Το 2014 έχοντας αποκτήσει εμπειρία σε περιστατικά εξωτικών ζώων, αποφάσισα να εργαστώ σε κλινική της Μέσης Ανατολής όπου συχνά προσκομίζονταν εξωτικά και μικρά cheetah και λιονταράκια που δυστυχώς διατηρούνται παράνομα ως κατοικίδια. Επίσης παρακολούθησα δίμηνη εκπαίδευση στο Falcon Hospital της Doha όπου εκπαιδεύτηκα στη χρήση ενδοσκοπίου.

Η συμβουλή μου προς τον κτηνίατρο που θέλει να ασχοληθεί με τα άγρια ζώα, είναι να γίνει πρώτα ένας καλός κλινικός γιατρός οικόσιτων και ζώων συντροφιάς. Μια καισαρική ενός ελαφιού είναι παρόμοια με μια καισαρική προβάτου και τα περισσότερα παθολογικά περιστατικά των captive wildlife μοιάζουν με τα περιστατικά των ζώων συντροφιάς, κυρίως των εξωτικών. Επιπλέον, θεωρώ πως είναι σημαντικό, ο γιατρός να διαθέτει γνώσεις πάνω στο conservation medicine έτσι ώστε να κατανοεί τους στόχους των κέντρων περίθαλψης άγριων ζώων και των ζωολογικών κήπων.

Ο εθελοντισμός σε μία οργάνωση προστασίας άγριων ζώων και η συμμετοχή σε ερευνητικά πρωτόκολλα είναι “συν” σε ένα βιογραφικό. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βοηθούν στην επαγγελματική δικτύωση, στην εύρεση πρακτικών wetlabs και στην ανταλλαγή απόψεων, γιατί το αντικείμενο είναι πολύπλευρο.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να εργασθεί κάποιος αποκλειστικά με άγρια ζώα. Οι θέσεις εργασίας είναι περιορισμένες και απαιτείται εξειδίκευση και πολυδάπανη μετεκπαίδευση. Η εργασία στο εξωτερικό, ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, αποτελεί μονόδρομο για όσους θέλουν να εργαστούν αποκλειστικά στον τομέα των άγριων ζώων. Διάφορα ιδρύματα της Δυτικής Ευρώπης προσφέρουν ευκαιρίες για διδακτορικά και μετεκπαιδεύσεις (recidency) για απόκτηση ειδικότητας. Aλλά ακόμα και αν κάποιος αποφασίσει να μην ακολούθησει αυτή την οδό, αλλά έχει πραγματικό ενδιαφέρον μπορεί να εργαστεί με τα άγρια ζώα παράλληλα με άλλη κτηνιατρική δραστηριότητα. Θεωρώ ότι ένας καλός επαγγελματίας αναγνωρίζει ποια περιστατικά μπορεί να αναλάβει και ποια πρέπει να παραπεμφθούν σε ειδικό. Το σίγουρο είναι ότι αν το θέλει πραγματικά, θα μπορεί να θεραπεύει μοναδικά πλάσματα και ότι δεν θα βαρεθεί ποτέ στη ζωή του!