Ορθοπεδική χειρουργική

gj8y0110Ο κτηνίατρος Στέργιος Βλαχόπουλος μας περιγράφει τις δυσκολίες και τα προβλήματα, αλλά και την ικανοποίηση που προσφέρει η ενασχόληση με την ορθοπεδική χειρουργική στην Ελλάδα.

Πολλές φορές με πλησιάζουν σε συνέδρια ή άλλες εκδηλώσεις, φοιτητές ή νέοι κτηνίατροι και ρωτούν τη γνώμη μου για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό στο χώρο της Κτηνιατρικής. Σε όλους απαντώ με τον ίδιο τρόπο: “πρέπει να κάνεις αυτό που σου αρέσει και σε γεμίζει, γιατί εάν κάνεις κάτι που δεν σε γεμίζει, αυτό σημαίνει ότι δεν θα είσαι προετοιμασμένος να καταναλώσεις πολλές ώρες για αυτό, κι όταν μιλάμε για το επάγγελμα αυτό σημαίνει ότι θα περνάς τις περισσότερες ώρες της ζωής σου σε αυτό”. Η συζήτηση εξελίσσεται προς την επιλογή του κλάδου της Κτηνιατρικής ο οποίος θα δώσει περισσότερες πιθανότητες επαγγελματικής επιβίωσης, όμως εκεί δεν έχω κάποια εύκολη απάντηση να δώσω, διότι επιμένω ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να επιλέξεις κάποιο αντικείμενο είναι να το αγαπάς και να είσαι διατεθειμένος να εργαστείς σκληρά για αυτό. Εάν δουλέψεις σκληρά και εξελιχθείς στο αντικείμενο που αγαπάς, αργά ή γρήγορα θα έλθει και η επαγγελματική επιτυχία, αυτό είναι κάτι που το πιστεύω και το έχω δει να συμβαίνει και στην πράξη. Για όσους με ρωτάνε πιο συγκεκριμένα για τον δικό μου τομέα, την Ορθοπεδική Χειρουργική, η πρώτη μου απάντηση είναι ότι είναι δύσκολος τομέας: δύσκολος να μπεις, δύσκολος να εξειδικευτείς, δύσκολος να αποκτήσεις εμπειρία και σίγουρα δύσκολος ώστε να αφιερωθείς 100% και να βιοπορίζεσαι αποκλειστικά από αυτόν, με τα δεδομένα της ελληνικής αγοράς. Είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο: αφού το κατάφερα εγώ, με πολλή δουλειά και πολλή προσπάθεια σίγουρα θα μπορεί και άλλος να τα καταφέρει, όμως αντικειμενικά η Ορθοπεδική Χειρουργική έχει πολλές και πραγματικές δυσκολίες για να γίνει το αποκλειστικό αντικείμενο ενός κτηνιάτρου, αφού έχει μία περιστασιολογία κάπως ιδιαίτερη και σίγουρα διαφορετική από τα απλά και καθημερινά που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας κτηνίατρος στο ιατρείο του. Δεν έχεις πολλά και καθημερινά περιστατικά όπως π.χ. τα παθολογικά, τα δερματολογικά ή τα γαστρεντερολογικά, τα οποία είναι και περιστατικά σχετικά χαμηλού κόστους για τον ιδιοκτήτη του ζώου. Στα ορθοπεδικά περιστατικά είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε πανάκριβα υλικά, με αποτέλεσμα το κόστος των υλικών να είναι πολύ μεγαλύτερο από τη δική μας αμοιβή για το χειρουργείο. Έτσι, το πολύ υψηλό συνολικό κόστος μοιραία περιορίζει και το πλήθος των περιστατικών που τελικά καταλήγουν στο χειρουργείο, οπότε είναι αρκετά δύσκολη και απρόβλεπτη η ροή των περιστατικών για τον κτηνίατρο ο οποίος θα ήθελε να εξειδικευτεί και να βιοπορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τα ορθοπεδικά περιστατικά.

Η χειρουργική των ζώων έχει προχωρήσει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και πλέον τόσο τα υλικά όσο και οι διαδικασίες γίνονται με αντίστοιχο τρόπο όπως και στον άνθρωπο. Η ολική αρθροπλαστική ισχίου, για παράδειγμα, γίνεται με εξαιρετικής ποιότητας και τεχνολογίας υλικά από τιτάνιο, όμως το κόστος των υλικών και μόνο από την κορυφαία ελβετική εταιρεία ΚΥΟΝ με την οποία συνεργάζομαι, μπορεί να είναι από 1.700 έως και 2.000 ευρώ-και μιλάμε για το ένα ισχίο. Εάν ένας σκύλος έχει αμφοτερόπλευρη δυσπλασία ισχίου και χρειάζεται χειρουργείο και για τα δύο ισχία, μόνο τα υλικά θα κοστίσουν 3.500-4.000 ευρώ. Μετά, είναι τα αναλώσιμα και τα λοιπά έξοδα της επέμβασης που εκτινάσσουν το κόστος σε ύψη που είναι μακριά από αυτό που μπορεί να διαθέσει ο μέσος ιδιοκτήτης σκύλου.

Ακόμα και σε ένα απλό κάταγμα, ένα απλό υλικό (μία πλάκα με βίδες) κοστίζει από 200-400 ευρώ και πάνω, ενώ υπάρχουν και κάποιες πολύ εξελιγμένες πλάκες τιτανίου αυτασφαλιζόμενες πολύ υψηλής ποιότητας που όμως μας κοστίζουν από 1.000 έως 1.400 ευρώ-και μιλάμε για το κόστος που έχουμε για να προμηθευτούμε τα υλικά, χωρίς κάποιο ποσοστό κέρδους για εμάς από το ίδιο το υλικό. Αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα της συγκεκριμένης ειδικότητας, γιατί τελικά το πολύ υψηλό κόστος των υλικών “φρενάρει” έναν όγκο δουλειάς που θα μπορούσε να ήταν πολύ μεγαλύτερος.

Άλλωστε, ο νέος κτηνίατρος που ξεκινά τώρα την επαγγελματική του πορεία θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι είναι και πολύ υψηλό το κόστος της ειδικότητας. Στην κλασική Ιατρική οι ειδικότητες είναι κρατικές, πηγαίνεις σε ένα Δημόσιο Νοσοκομείο και παίρνεις μία ειδικότητα ενώ ήδη ξεκινάς να πληρώνεσαι. Στην Κτηνιατρική πρέπει με δικά σου έξοδα να πας στο εξωτερικό και να πληρώσεις πολλά χρήματα για να μπορέσεις να ειδικευτείς στο συγκεκριμένο αντικείμενο, ενώ δεν είναι και εύκολο να βρεις θέση σε κάποιο τέτοιο πρόγραμμα. Ειδικά μάλιστα εάν είσαι τελείως άγνωστος και έρχεσαι από άλλη χώρα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Πρέπει να έχεις υπομονή, θέληση, χρόνο αλλά και χρήματα, ώστε να μπορέσεις να βρεθείς σε ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού, ξεκινώντας τη γνωριμία σου ως επισκέπτης και όχι σε επίσημο πρόγραμμα. Με υπομονή και με δουλειά, εάν δείξεις ποιός είσαι και αποδείξεις το πάθος σου για γνώση και εξέλιξη, σιγά σιγά θα αναγνωριστεί η αξία σου και θα σου προσφέρουν τη θέση στο επίσημο πρόγραμμα της ειδικότητας. Σίγουρα υπάρχει ένα ρίσκο και μία αβεβαιότητα σε αυτή τη διαδικασία, όμως αυτός είναι ο τρόπος να καταφέρεις να προχωρήσεις-γι’αυτό και επιμένω ότι πριν από ο,τιδήποτε άλλο, θα πρέπει να είσαι σίγουρος ότι δεν ψάχνεις την επαγγελματική αποκατάσταση με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, αλλά έχεις συνειδητά επιλέξει μία δύσκολη κατεύθυνση για κάτι που αγαπάς και πραγματικά σε γεμίζει.

Με την απόκτηση της εξειδίκευσης, το επόμενο στάδιο είναι η σταδιακή απόκτηση της πραγματικής εμπειρίας, κάτι που έρχεται μετά από πολλά χρόνια δουλειάς. Στην κλινική μας, που πλέον λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά ως κλινική δεύτερης γνώμης, μας έρχονται περιστατικά από όλη την Ελλάδα, ενώ έχει τύχει να μας έλθουν ασθενείς ακόμα και από το εξωτερικό. Τα πιο συνηθισμένα περιστατικά που αντιμετωπίζουμε είναι η δισκοπάθεια, κυρίως σε μικρόσωμες φυλές παρά σε μεγαλόσωμες, αλλά και οι δυσπλασίες του ισχίου. Επίσης, έχουμε αρκετά κατάγματα σπονδυλικής στήλης από πτώσεις ή τροχαία ατυχήματα, ενώ έχουμε κατάγματα πυέλου και μακρών οστών και πάλι από ατυχήματα. Συχνά είναι και τα περιστατικά πρόσθιου χιαστού συνδέσμου σε σκύλους, ειδικά σε κάποιες φυλές με μεγαλύτερη προδιάθεση λόγω ανατομίας. Κατά τα άλλα, έχουμε και κάποια πιο σπάνια περιστατικά όπως αραχνοειδείς κύστεις και μηνιγγιώματα του νωτιαίου μυελού, τα οποία φτάνουν σε εμάς με μεγαλύτερη συχνότητα επειδή ακριβώς είμαστε κλινική δεύτερης γνώμης και μας στέλνουν αυτά τα παράξενα και δύσκολα περιστατικά από όλη την Ελλάδα.

Για να κάνουμε μία τόσο εξειδικευμένη δουλειά, αναγκαστικά έχουμε την έδρα μας στην Αθήνα. Αν και θα θέλαμε ίσως να μην είναι έτσι, όμως η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, για να καταφέρεις να δουλέψεις σε ένα τόσο εξειδικευμένο αντικείμενο, θα πρέπει να είσαι σε κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο. Στο εξωτερικό, υπάρχουν πολύ καλές εξειδικευμένες κλινικές που βρίσκονται μακριά από τα αστικά κέντρα, αφού εκεί η λογική είναι ότι θα πας και θα νοσηλευτείς εκεί που βρίσκεται ο ειδικός για την περίπτωσή σου. Στην Ελλάδα, όμως, δεν έχουμε συνηθίσει έτσι, οπότε όσο πιο εξειδικευμένο το αντικείμενο, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να βρίσκεσαι σε κάποια από τις 3-4 μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας.