Ρώσικο Τεριέ: Από τη Ρωσία με αγάπη

Ο Στέφανος Πλακιώτης, μας συστήνει τον Τζάνγκο, έναν εντυπωσιακό μεγαλόσωμο μαλλιαρό σκύλο του οποίου η εμφάνιση ξενίζει, και όχι άδικα αφού πρόκειται για έναν αρκετά σπάνιο σκύλο, ένα ρωσικό τεριέ από τα ελάχιστα που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας.

Ο Τζάνγκο είναι η καθημερινή παρέα μου εδώ και περίπου έναν χρόνο και είναι το αποτέλεσμα μιας μάλλον τυχαίας γνωριμίας, αφού τη συγκεκριμένη σπάνια ρωσική φυλή τη γνώρισα πηγαίνοντας για άλλο λόγο στο κατάστημα του εκτροφέα από τον οποίο και τελικά τον απέκτησα. Ψάχνοντας πληροφορίες για να ενημερωθώ καλύτερα, διάβασα ότι πρόκειται για ένα επιθετικό σκυλί, πάρα πολύ προστατευτικό με την οικογένεια, που έχει μοναχικό χαρακτήρα και δεν τα πάει καλά με τα άλλα σκυλιά. Όμως, στον δικό μου σκύλο δεν έχω παρατηρήσει επιθετική και προβληματική συμπεριφορά, το αντίθετο, μάλιστα: είναι φιλικότατος και με τα άλλα ζώα και με τους ανθρώπους, με μοναδική εξαίρεση όταν προστατεύει τον χώρο του από κάποιον εισβολέα. Κατά τα άλλα, όμως, έχει αποδειχθεί ένας ήρεμος και κοινωνικός σκύλος με απόλυτα προβλέψιμη συμπεριφορά, όμως αυτό σίγουρα έχ.ει να κάνει και με την εμπειρία του ιδιοκτήτη του και το σταθερό και ισορροπημένο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.

Στο σπίτι μου πάντοτε υπήρχαν σκυλιά διαφόρων ειδών, τόσο καθαρόαιμα όσο και ημίαιμα, όμως ο συγκεκριμένος σκύλος είναι πραγματικά ιδιαίτερος και δεν μοιάζει με κανέναν άλλο σκύλο. Ίσως δεν είναι κατάλληλος για πρώτο σκυλί εάν κάποιος δεν έχει καμία εμπειρία από σκύλους, όμως ο πιό έμπειρος ιδιοκτήτης που είχε μεγαλόσωμα σκυλιά στο παρελθόν, δεν νομίζω ότι θα δυσκολευτεί να τον “φέρει με τα νερά του” και να χτίσει μιά σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε σκύλο και άνθρωπο. Είναι όμως σημαντικό να το έχεις από κουτάβι ώστε να μην έχεις προβλήματα συμπεριφοράς που είναι δύσκολο να λυθούν εκ των υστέρων.

Ο Τζάνγκο ήλθε στο σπίτι σαν δεύτερο σκυλί, αφού ήδη υπήρχε η Σανέλ, ένα μεγαλόσωμο ημίαιμο λάμπραντορ 6 ετών σήμερα, το οποίο “ζορίστηκε” λίγο στην αρχή με την έλευση του νεοφερμένου, στην πορεία όμως όλα έστρωσαν και σήμερα είναι και τα δύο σαν αδέλφια. Ο Τζάνγκο είναι υπερπροστατευτικός πλέον με όλα τα μέλη της οικογενείας αλλά και με τη Σανέλ όταν κυκλοφορούν έξω μαζί.

Στην καθημερινότητα, είναι μοναχικό και περήφανο σκυλί, ταυτόχρονα όμως δένεται με τον ιδιοκτήτη του και αποζητά την προσοχή του. Όμως, δεν είναι καθόλου ενοχλητικό, δεν γαβγίζει ποτέ χωρίς λόγο, ενώ ένα σημαντικό για τόσο μαλλιαρό σκυλί είναι ότι δεν χάνει τρίχωμα και δεν γεμίζει το σπίτι με τρίχες, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι ασχολείσαι μαζί του και περιποιείσαι το τρίχωμα με ένα γρήγορο χτένισμα σε σχεδόν καθημερινή βάση. Χρειάζεται επίσης συχνό καθαρισμό στο “μούσι” αλλά και προσοχή στις τσίμπλες στα μάτια για να αποφεύγονται μολύνσεις.

Από κτηνιατρικής άποψης δεν έχει κάτι ιδιαίτερο που θα πρέπει να γνωρίζει ο ιδιοκτήτης, αφού πρόκειται για μιά ανθεκτική ράτσα με ελάχιστα προβλήματα. Μεγαλώνοντας, όπως όλοι οι μεγαλόσωμοι σκύλοι μπορεί να εμφανίσει αρθρίτιδες και δυσπλασίες, γενικά, όμως, είναι ένα στιβαρό και δυνατό σκυλί. Άλλωστε, στον τόπο καταγωγής του κατατάσσεται στους σκύλους εργασίας αφού παίζει άριστα τον ρόλο του στρατιωτικού σκύλου και είναι αρκετά εύκολο να εκπαιδευτεί.

Η διατροφή του είναι φυσιολογική, όπως τα περισσότερα μεγαλόσωμα σκυλιά και δεν έχει κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις, ούτε και έχει ιδιαίτερες τάσεις παχυσαρκίας, εφόσον κινείται και δραστηριοποιείται φυσιολογικά, χωρίς υπερβολές. Η άσκησή του πρέπει να είναι κατά το δυνατόν καθημερινή, με μιά βόλτα διάρκειας περίπου μιας ώρας στην οποία καλό θα είναι να έχει τη δυνατότητα να τρέξει σε ελεύθερο χώρο. Μόνο τις ημέρες με πολύ υψηλές θερμοκρασίες δυσκολεύεται λίγο γιατί το τρίχωμά του τον ζεσταίνει πάρα πολύ, όμως είναι σκύλος που άνετα μπορεί να ζήσει σε διαμέρισμα εφόσον υπάρχει η δυνατότητα της καθημερινής βόλτας σε κάποιον κοντινό ελεύθερο χώρο.

Η διασταύρωση του σκυλιού ήταν Σνάουτσερ με Ροτβάιλερ. Οι πρώτες γενιές προέκυψαν σε μαύρο και καφέ χρώμα, όμως στην πορεία εξαλείφθηκε το καφέ χρώμα και έμεινε μόνο το μαύρο, γι αυτό και η φυλή ονομάζεται BRT δηλαδή Black Russian Terrier, μαύρο ρωσικό τεριέ. Στην Ευρώπη η συγκεκριμένη ράτσα ήλθε τη δεκαετία του 60 και αναγνωρίστηκε επισήμως το 1992. Στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα τέτοια σκυλιά, ίσως και μονοψήφιος αριθμός, τώρα όμως ξεκινά σιγά σιγά η εκτροφή του και στη χώρα μας και αρχίζει να γίνεται λίγο πιό γνωστή η φυλή μέσα και από τις εκθέσεις. Είναι όμως και το χρώμα που το περιορίζει λίγο, αφού στην Ελλάδα το μαύρο χρώμα είναι “δύσκολο”, δεν το προτιμά ο κόσμος. Εγώ είμαι πολύ χαρούμενος που το γνώρισα κατά τύχη γιατί στην πορεία το έχω αγαπήσει πάρα πολύ, θεωρώ ότι είναι το καλύτερο σκυλί που είχα ποτέ. Είναι εξαιρετικό σκυλί για παρέα, για προστασία της οικογένειας και του σπιτιού, υπερπροστατευτικό με τα παιδιά, δυνατό, ανθεκτικό, απροβλημάτιστο από όλες τις απόψεις, πραγματικά καταπληκτικό σκυλί.