Το ινδικό χοιρίδιο στον κτηνίατρο

Όλο και περισσότερα ινδικά χοιρίδια ζουν ως pets στη χώρα μας, με τους ιδιοκτήτες τους να αναζητούν πληροφορίες για την όσο το δυνατόν σωστότερη διατροφή και φροντίδα τους. Η κτηνίατρος Patricia Gray εξειδικεύεται στα εξωτικά ζώα και μας δίνει χρήσιμες συμβουλές και πληροφορίες.

Τα ινδικά χοιρίδια είναι τρωκτικά και μας έρχονται από τη Νότια Αμερική. Εκεί, χρησιμοποιούνται ως τροφή και εκτρέφονται στα σπίτια στα χωριά όπως έχουμε εμείς τις κότες. Έχουν αρκετό κρέας πάνω τους, είναι εύκολα στο ζευγάρωμα και στην αναπαραγωγή, ενώ η γεύση τους μοιάζει με το κοτόπουλο. Σαν pets είναι πολύ χαριτωμένα και αρκετά διασκεδαστικά όπως όλα τα τρωκτικά, όμως είναι καλό να γνωρίζουμε ότι δεν είναι τα πλέον κατάλληλα για μικρά παιδιά κάτω των 10-11 ετών. Ο λόγος είναι ότι τα ινδικά χοιρίδια φοβούνται πολύ και με τα παιδιά είναι πολύ εύκολο να τρομάξουν και να συμπεριφερθούν με απρόβλεπτο τρόπο. Δεν τους αρέσει να τα σηκώνεις και να τα παίρνεις αγκαλιά, ενώ αν πέσουν από την αγκαλιά μας τραυματίζονται εύκολα, δεδομένου ότι δεν είναι ιδιαιτέρως ευλύγιστα και αθλητικά ζώα.

Όμως, πολλοί ενήλικες έχουν ινδικά χοιρίδια ως pets και τα λατρεύουν ακριβώς επειδή είναι χαριτωμένα και διασκεδαστικά ζώα.

Κάτι που πολλοί δεν συνειδητοποιούν είναι ότι τα ινδικά χοιρίδια χρειάζονται αρκετό ελεύθερο χώρο, δεν είναι ζώα που μπορούν να ζουν περιορισμένα σε ένα κλουβί. Επειδή η μόνη τους άσκηση είναι το περπάτημα, χρειάζονται μια μεγάλη επιφάνεια για να περπατούν γιατί αλλιώς παχαίνουν εύκολα αν δεν κινούνται. Άρα, ιδανικά θα πρέπει να είναι ελεύθερα να κυκλοφορούν στο σπίτι και όχι να είναι κλεισμένα κάπου. Από την άλλη, όμως, επειδή είναι θηράματα και φοβούνται εύκολα, έχουν ανάγκη να έχουν και μια κρυψώνα, έναν χώρο που θα μπορούν να κρύβονται και να απομονώνονται εντελώς.

Επίσης, δεν αντέχουν καθόλου τη ζέστη, κάτι που δεν το ξέρουν αρκετοί ιδιοκτήτες, οι οποίοι αντιθέτως νομίζουν ότι τα ινδικό χοιρίδια μπορεί να κρυώνουν. Όμως, το κρύο δεν τα ενοχλεί καθόλου, αφού είναι παχιά ζώα με καλό τρίχωμα-τον χειμώνα δεν έχουν κανένα πρόβλημα, όμως το καλοκαίρι όταν η θερμοκρασία ξεπεράσει τους 30 βαθμούς μπορεί ακόμα και να πεθάνουν από θερμοπληξία.

Στη διατροφή τους είναι περίπου σαν τα κουνέλια: είναι αυστηρά χορτοφάγα, δεν είναι σαν τα άλλα τρωκτικά που μπορούν να τρώνε και ξηρούς καρπούς και σπόρια, τα ινδικά χοιρίδια τρώνε μόνο χόρτα και λαχανικά. Έτσι, πρέπει να τους παρέχουμε καλής ποιότητας χόρτο και κατά προτίμηση όχι τριφύλλι, γιατί το τριφύλλι τους προκαλεί προβλήματα στα νεφρά και στην κύστη. Καλύτερα, λοιπόν, να τρώνε άλλα χόρτα από λιβάδια, καθώς και καλής ποιότητας ξηρή τροφή που να είναι φτιαγμένη από χόρτο και να μην περιέχει άλλα υλικά όπως υδατάνθρακες και ζάχαρη, ούτε και αποξηραμένα φρούτα που δεν τα χρειάζονται και απλά τα παχαίνουν. Τα ινδικά χοιρίδια πρέπει να τρώνε πολλά λαχανικά γιατί παθαίνουν σκορβούτο, το οποίο προκαλείται από έλλειψη βιταμίνης C. Από τη φυσιολογία τους, όσο και να τρώνε βιταμίνη C από φυσικές πηγές, αυτή δεν φτάνει ποτέ, οπότε θα πρέπει να την ενισχύουμε με πρόσθετα διατροφής ώστε να λαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότερη. Αλλιώς, παθαίνουν σκορβούτο και έχουν πρόβλημα με τα δόντια και τις αρθρώσεις τους.

Ένα άλλο συχνό νόσημα που παρουσιάζουν τα ινδικά χοιρίδια είναι οι κυστικές ωοθήκες, οι οποίες παρουσιάζονται περίπου στο 50% των θηλυκών σε κάποια φάση της ζωής τους. Το πρόβλημα ξεκινά από υπερπλασία των ωοθηκών που οδηγεί σε κύστεις, οι οποίες γίνονται πολύ μεγάλες και κάποια στιγμή σκάνε, κάτι που μπορεί να προκαλέσει και τον θάνατο σε ένα ινδικό χοιρίδιο. Άρα, τα θηλυκά πρέπει να ελέγχονται κάθε χρόνο ώστε να διαγνωστεί έγκαιρα το πρόβλημα και να το προλάβουμε σε αρχικό στάδιο.

Πολλοί έχουν ινδικά χοιρίδια αρσενικά και θηλυκά μαζί χωρίς να το ξέρουν-νομίζουν ότι έχουν δύο αρσενικά και καταλαβαίνουν ότι είχαν ζευγάρι όταν προκύπτει κάποια εγκυμοσύνη. Όμως, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι τα θηλυκά θα πρέπει να γεννήσουν πριν φτάσουν 8 μηνών, γιατί αλλιώς δεν μπορούν αργότερα να γεννήσουν για πρώτη φορά χωρίς επιπλοκές. Το πρόβλημα είναι ανατομικό: εάν δεν γεννήσουν σε νεαρή ηλικία, η πύελός τους μικραίνει και στενεύει οπότε μετά δεν μπορούν να βγουν τα μωρά, και αυτός είναι ο λόγος που δεν είναι καλό να προκύψει μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη σε μεγάλη ηλικία σε ένα ζώο που γεννά για πρώτη φορά.

Τα ινδικά χοιρίδια, επίσης, νοσούν συχνά από καρκίνο και όσα ζουν μια καλής ποιότητας ζωή πολύ συχνά προς το τέλος της ζωής τους παθαίνουν λέμφωμα. Έτσι, όταν φτάνουν σε κάποια ηλικία, καλό είναι να ελέγχονται κάθε χρόνο ή ακόμα και κάθε 6 μήνες. Με προσδόκιμο ζωής στα 7 έως 9 χρόνια, καλό είναι μετά τα 4 ή 5 χρόνια να ελέγχονται συχνότερα για λέμφωμα ή για άλλα είδη καρκίνου, ώστε να προλάβουμε με την έγκαιρη διάγνωση να τα υποβάλουμε σε θεραπεία που θα τα φέρει πιο κοντά στην εξάντληση του προσδόκιμου ζωής.