Όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία καθαρόαιμα μαζί

Για εκείνους που παραπονούνται ότι δεν έχουν αρκετό χώρο στο σπίτι τους ή στο αυτοκίνητό τους, αλλά και θεωρούν ότι η συμβίωση με έναν μεγαλόσωμο σκύλο δεν είναιgj9y1314 εύκολη σε συνθήκες πόλης, ο Οδυσσέας Αϊβατλής μας εξηγεί πώς καταφέρνει να συμβιώνει αρμονικά με τρία μεγαλόσωμα καθαρόαιμα σκυλιά σε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα!

Η καταγωγή μου είναι από ένα χωριό των Σερρών, οπότε από μικρός είχα συνηθίσει να ζω με μεγάλα σκυλιά όπως αυτά που έχουν όλοι στο χωριό για να προστατεύουν το κτήμα και τα ζώα. Εμείς είχαμε πάντοτε τουλάχιστον δύο μεγαλόσωμα σκυλιά στο σπίτι μας και αυτό το θεωρούσα δεδομένο, ένα κομμάτι της καθημερινότητας. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα λόγω δουλειάς, γρήγορα κατάλαβα ότι κάτι μου λείπει, οπότε και αποφάσισα να πάρω έναν σκύλο. Ο πρώτος που πήρα ήταν ο Άρης, το Λάμπραντορ, και μάλιστα ήμουν τυχερός γιατί έτυχε και βρήκα το καφέ, το σπάνιο χρώμα. Απίστευτος χαρακτήρας, εξαιρετικός σκύλος, εύκολος στη συμβίωση σε ένα διαμέρισμα, οπότε όλα πήγαν καλά και εγώ βρήκα αυτό που μου έλειπε. Μετά από τέσσερα χρόνια, είχε κάνει μία γέννα το Akita του αδελφού μου και τα σκυλιά χαρίστηκαν σε φίλους και ζωόφιλους. Όμως, ένας από αυτούς που πήραν τα κουτάβια, βρέθηκε μετά από λίγο καιρό να προσπαθεί να το πουλήσει, οπότε κι εμείς το πήραμε πίσω και το κράτησα εγώ προσωρινά μέχρι να βρούμε κάποιον άλλο να το υιοθετήσει. Μετά από έναν μήνα που δεν έτυχε να βρούμε κάποιον, διαπίστωσα ότι περνάμε καλά όλοι μαζί, το σκυλί αυτό δένει καλά και με το Λάμπραντορ, ενώ σκέφτηκα ότι εάν συντηρείς ήδη έναν μεγαλόσωμο σκύλο δεν έχει πολύ μεγάλη διαφορά να συντηρείς δύο σκύλους μαζί, οπότε τελικά αποφάσισα να την κρατήσω και αυτή ήταν πολύ καλή επιλογή όπως αποδείχθηκε στην πορεία. Με τα δύο σκυλιά ήμουν μία χαρά και δεν είχα σκοπό να αποκτήσω και τρίτο, όμως πριν έξι μήνες περίπου έτυχε να βρίσκομαι έξω από μία καφετέρια, όπου και πέτυχα μία αγοραπωλησία: είχε φέρει κάποιος ένα κουτί με δύο Ντόμπερμαν και προσπαθούσε να τα πουλήσει. Το ένα από τα δύο πουλήθηκε, όμως με το δεύτερο δεν προχώρησε η συναλλαγή γιατί αγοραστής και πωλητής διαφώνησαν και ο υποψήφιος αγοραστής αποχώρησε. Εκείνη τη στιγμή πλησίασα για να δω το σκυλάκι από κοντά και ο πωλητής με ρώτησε εάν ενδιαφέρομαι να το πάρω. Του απάντησα ότι θα με ενδιέφερε, όμως δεν προτίθεμαι να δώσω χρήματα για να το αγοράσω, αφού δεν συμφωνώ με αυτές τις διαδικασίες: αγαπάω τα ζώα και είμαι αντίθετος με τις αγοραπωλησίες. Έτσι κάπως έγινε και από ένα εντελώς τυχαίο γεγονός βρέθηκα και με τρίτο σκυλί, το οποίο αρχικά σκέφτηκα ότι θα το κρατήσω για έναν μήνα μέχρι να του κάνω τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και να βρω κάποιον να τον χαρίσω. Κακά τα ψέμματα, δεν είχα σκεφτεί από την αρχή ότι με τρία μεγαλόσωμα σκυλιά θα μπορώ να τα βγάζω πέρα, δεδομένου ότι εργάζομαι ταυτόχρονα και δεν έχω άπειρο ελεύθερο χρόνο. Όπως όμως έγινε και με το Ακίτα, έτσι και με το Ντόμπερμαν: έδεσε κι αυτός με την παρέα, έδεσε και μαζί μου, οπότε έγινε κι αυτός μέλος της οικογένειας και σχηματίσαμε πλέον μία αγέλη.

Η συμβίωση με έναν σκύλο συνεπάγεται κάποιες ώρες αφοσίωσης, πέρα από τα απαραίτητα, δηλαδή τρεις φορές την ημέρα μία βόλτα για να κάνει την ανάγκη του. Επίσης, έχει κάποια μηνιαία έξοδα για το φαγητό του, έχει τα εμβόλιά του, το κόστος του κτηνιάτρου εφόσον προκύψει κάτι. Στη βόλτα, ένας μεγαλόσωμος σκύλος έχει κι άλλες ανάγκες: χρειάζεται να έχει τη δυνατότητα να μπορεί να τρέξει για λίγο ελεύθερος ώστε να εκτονωθεί, να γυμναστεί, να γνωρίσει τη φύση και το δάσος, ενώ το πιο σημαντικό είναι να κοινωνικοποιηθεί με τα υπόλοιπα ζώα και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Το Λάμπραντορ από τη φύση του είναι μία μάλλον βολική και εύκολη φυλή χωρίς επιθετικές τάσεις, όμως το Ακίτα και το Ντόμπερμαν ξεδιπλώνουν ένα DNA το οποίο είναι αρκετά επιθετικό και ατίθασο, οπότε στην προσπάθειά του να επιβληθεί και να προστατέψει το αφεντικό του ή τα άλλα μέλη της αγέλης, μπορεί να γίνει απρόβλεπτο. Έτσι, όταν απέκτησα το δεύτερο σκυλί, το Ακίτα, τα πράγματα έγιναν λίγο πιο δύσκολα. Το καλό ήταν ότι ο Άρης, το Λάμπραντορ, είχε πλέον παρέα οπότε όταν έλειπα στη δουλειά μου η ώρα περνούσε πιο ευχάριστα, γύριζα στο σπίτι και τα έβρισκα και τα δύο χαρούμενα να ξαπλώνουν στο πάτωμα και να παίζουν μεταξύ τους. Η δυσκολία ήταν τον πρώτο καιρό στις βόλτες, γιατί λόγω χρόνου έπρεπε να τους βγάζω ταυτόχρονα με δύο λουριά. Τράβαγε το ένα από τη μια και το άλλο από την άλλη, οπότε ειδικά στο κέντρο της Αθήνας με τον κόσμο στα πεζοδρόμια ήταν λίγο δύσκολο όλο αυτό. Ξεκίνησα λοιπόν να τα εκπαιδεύω, το καθένα ξεχωριστά ώστε να περπατά σωστά το καθένα στην πλευρά του, το ένα στα αριστερά και το άλλο στα δεξιά. Σύντομα είχαμε πολύ μεγάλη πρόοδο και μπορούσαμε πλέον να βγαίνουμε για βόλτα όλοι μαζί χωρίς κανένα πρόβλημα.

Τώρα που ήλθε και ο τρίτος και ο μικρότερος στην παρέα μας, που λόγω ηλικίας είναι και ο πιο ατίθασος, τα πράγματα δυσκόλεψαν και πάλι αλλά η λύση είναι η ίδια: υπομονή και εκπαίδευση στο ομαδικό βάδισμα. Ευτυχώς ο μικρός έχει καλούς δασκάλους τους άλλους δύο, οπότε παίρνει καλό παράδειγμα από αυτούς και είναι λίγο πιο εύκολο πλέον για εμένα να τον βάλω κι αυτόν σε μία σειρά. Είναι ακόμα μικρός για να βγάλουμε οριστικό συμπέρασμα, δεδομένου και ότι τα Ντόμπερμαν είναι μία λίγο ιδιαίτερη ράτσα, όμως τα πρώτα δείγματα είναι πολύ ενθαρρυντικά: αν και αρσενικός, που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ευέξαπτος και δύσκολος, έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα πολύ ήρεμος και πολύ καλός στη συμπεριφορά και στον χαρακτήρα του.

Κάθε σκύλος έχει τον δικό του χαρακτήρα, όμως επιπλέον κάθε φυλή μεταφέρει και κάποια κοινά χαρακτηριστικά μέσω του DNA. Έχω παρατηρήσει σκυλιά της ίδιας ράτσας τα οποία προέρχονται από τελείως διαφορετικές γέννες, από άλλες περιοχές και από τελείως διαφορετικά αίματα, να κάνουν κάποιες κινήσεις και να έχουν κάποιες συμπεριφορές που είναι ακριβώς ίδιες, οπότε αυτό μου δείχνει ότι κάποια πράγματα είναι γραμμένα στα γονίδια. Στη δική μου αγέλη, ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και αυτό είναι διασκεδαστικό και μερικές φορές μέχρι και αστείο: το Λάμπραντορ είναι ήσυχος, είναι ήρεμη δύναμη, δεν είναι τόσο φύλακας εκτός αν είναι τόσο ξεκάθαρη περίπτωση ότι κάποιος από εμάς απειλείται. Όμως, το Ντόμπερμαν που από τη φύση του δεν είναι έτσι, όταν προσπαθεί να αντιγράψει τον Άρη στην ηρεμία και την πραότητα, έχει πλάκα γιατί κάνει τη μισή κίνηση και μετά κοιτάζει συνεχώς να δει εάν το κάνει σωστά. Από την άλλη, το Ακίτα: είναι των άκρων: είναι ήσυχη, παρατηρεί αθόρυβα και ξαφνικά κάνει το “μπαμ” και αγριεύει στιγμιαία χωρίς προφανή λόγο. Το Λάμπραντορ παρατηρεί αυτή τη συμπεριφορά και κάποιες στιγμές μπορεί να την αντιγράψει χωρίς λόγο: μπορεί να μυρίζει ήρεμα ένα άλλο σκυλάκι και ξαφνικά να αγριέψει στιγμιαία, κόντρα στη φύση του και στον ευγενικό χαρακτήρα του. Εάν τα παρατηρείς όλα μαζί, είναι αξιοσημείωτο πώς ο ένας συμπληρώνει και επηρεάζει τον άλλο σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητας.

Στα εντελώς πρακτικά ζητήματα, μπαίνει και αυτό της μετακίνησης: για να χωράμε όλοι μαζί σε ένα αυτοκίνητο, κατέληξα ότι η καλύτερη λύση είναι να αφαιρέσω τα πίσω καθίσματα και να τοποθετήσω ένα πλαστικό κλουβί και μαξιλάρια ώστε να μπορούν να κάθονται και οι τρεις στον μεγάλο ενιαίο χώρο που έχει διαμορφωθεί μαζί με τον χώρο αποσκευών.

Όταν μας βλέπει κανείς στο δρόμο όλους μαζί, ο κόσμος απορεί και πολλοί με ρωτάνε πώς τα καταφέρνω και πως τα βγάζω πέρα με τρία μεγαλόσωμα σκυλιά, εκ των οποίων μάλιστα τα δύο ανήκουν σε πιο επιθετικές και ατίθασες φυλές. Η απάντησή μου είναι ότι εάν αγαπάς κάτι πραγματικά και το θέλεις, τα εμπόδια είναι μόνο στο μυαλό. Εάν κάθεσαι και σκέφτεσαι όλες τις αρνητικές πιθανότητες, τους κινδύνους και τα προβλήματα, θα μείνεις στις σκέψεις και δεν θα κάνεις ποτέ τίποτα. Εάν το προσπαθήσεις, θα δεις ότι εάν αγαπάς πραγματικά κάτι, επιμένεις και τελικά το καταφέρνεις.