Dog Handling

GJ9Y4712Ο Γιάννης Βλάχος μας εξηγεί τί κάνει ο dog handler (χειριστής σκύλου), ποιές είναι οι γνώσεις και εμπειρίες που πρέπει να διαθέτει και κατά πόσον είναι ερασιτεχνική ασχολία ή ποιό βαθμό μπορεί κανείς να το εξελίξει σε επάγγελμα.

“Χειρισμός” είναι η διαδικασία που γίνεται σε μια έκθεση μορφολογίας έτσι ώστε ο κριτής να μπορέσει να αξιολογήσει έναν σκύλο και να τον συγκρίνει με το πρότυπο της φυλής του. Για να έχει σωστή εικόνα και αντικειμενική κρίση ο κριτής, ο σκύλος θα πρέπει να σταθεί σε μια θέση σταθερή, με ίσια τα πόδια του, σε σωστή θέση σε σχέση με το σώμα και παράλληλα μεταξύ τους. Έτσι, ο χειριστής είναι ο άνθρωπος που βοηθάει τον σκύλο να πάρει τη σωστή θέση και στάση. Στην Ελλάδα, τις περισσότερες φορές ο χειριστής είναι ταυτόχρονα και ο ιδιοκτήτης του σκύλου, όμως στο εξωτερικό και σε χώρες όπως στις ΗΠΑ όπου οι εκθέσεις μορφολογίας είναι πολύ διαδεδομένες και γίνονται σε πολύ υψηλό επίπεδο, συνηθίζεται να υπάρχει επαγγελματίας χειριστής του σκύλου ο οποίος αναλαμβάνει το συγκεκριμένο κομμάτι επειδή θα το κάνει σίγουρα καλύτερα από τον ιδιοκτήτη του σκύλου. Ο επαγγελματίας χειριστής έχει μεγάλη εμπειρία και είναι βέβαιο ότι θα καταφέρει να αναδείξει τον κάθε σκύλο στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, δεν υπάρχει κάποια σχολή από όπου να εκπαιδεύονται χειριστές σκύλων. Ουσιαστικά αυτό είναι κάτι που το μαθαίνεις σιγά σιγά, πηγαίνοντας σε εκθέσεις, παρατηρώντας και μιλώντας με άλλους χειριστές, μελετώντας βίντεο στο ιντερνέτ και μαζεύοντας εμπειρία από κάθε πιθανή ευκαιρία. Το καλύτερο είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να ταξιδέψει σε μεγάλες εκθέσεις του εξωτερικού γιατί εκεί βλέπει πολύ υψηλό επίπεδο και μπορεί να παρατηρήσει από κοντά τους καλύτερους χειριστές του κόσμου και να μάθει σιγά σιγά από αυτούς. Ο πραγματικά καλός χειριστής ξεχωρίζει από την ικανότητά του να “διαβάζει” τον κάθε σκύλο, να μπαίνει στην ψυχολογία του και να συνεργαστεί ιδανικά μαζί του. Επιπλέον, θα πρέπει να έχει τις γνώσεις και την εμπειρία ώστε να μπορεί να αναδείξει σκύλους όλων των φυλών, από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο και σκύλους από διαφορετικές ομάδες.
Προφανώς, στην αρχή θα ξεκινήσεις από μια συγκεκριμένη φυλή και θα μάθεις καλά αυτή, όμως όσο αποκτάς περισσότερη εμπειρία είναι καλό να διευρύνεις τη γκάμα των φυλών που μπορείς να χειριστείς, χωρίς αυτό να αποκλείει το γεγονός ότι μπορείς να έχεις κάποια μεγαλύτερη εξειδίκευση σε κάποια συγκεκριμένη φυλή ή ομάδα. Στην Ελλάδα, πάντως, δεν έχουμε τόσες πολλές φυλές όπως στις εκθέσεις του εξωτερικού, συνήθως βλέπουμε τα πιο κλασικά και γνωστά: γκόλντεν ριτρίβερ, μπόξερ, λάμπραντορ, ροτβάιλερ, κάνε κόρσο, και από μικρόσωμες τα κανίς, τα μαλτέζ, τα παγκ. Κάθε φυλή έχει και τις δικές της ιδιαιτερότητες, οπότε ο χειριστής θα πρέπει να είναι διαβασμένος. Πριν χειριστεί έναν σκύλο θα πρέπει να έχει διαβάσει καλά το πρότυπο της φυλής ώστε να ξέρει ποιά είναι τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στα οποία θα επικεντρωθεί ο κριτής, ενώ θα πρέπει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για την ψυχολογία του σκύλου όπως αυτή διαφέρει από φυλή σε φυλή. Επίσης, θα πρέπει να μπορεί να διακρίνει τα ελαττώματα και τα προτερήματα του συγκεκριμένου σκύλου σε σχέση με το πρότυπο της φυλής, έτσι ώστε κατά τον χειρισμό να προσπαθήσει να κρύψει τα ελαττώματα και να αναδείξει τα προτερήματα. Όσο για τις δυσκολίες, αυτές περισσότερο έχουν να κάνουν με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κάθε σκύλου παρά με γενικούς κανόνες, αφού μπορεί να τύχει ένα μικρόσωμο σκυλί που να είναι φοβικό και επιθετικό και αντίθετα ένα μεγάλο και θεωρητικά “άγριο” σκυλί που να είναι άριστα κοινωνικοποιημένο και απόλυτα συνεργάσιμο. Άρα, δεν υπάρχουν εύκολες και δύσκολες φυλές, υπάρχουν εύκολες και δύσκολες συγκεκριμένες περιπτώσεις, εδώ όμως φαίνεται η εμπειρία και η ικανότητα του χειριστή που θα πρέπει πάντοτε να βρίσκει τρόπο να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα. Κάθε σκύλος έχει το “κουμπί” του, αυτό που πρέπει με υπομονή να βρεις για να τον κάνεις να σε εμπιστευτεί και να συνεργαστεί μαζί σου.
Για τους νεαρούς ζωόφιλους, υπάρχουν οι διαγωνισμοί του “νεαρού χειριστή” που είναι ένας πολύ καλός τρόπος να ξεκινήσει κανείς, αφού διαγωνίζεσαι ανά ηλικιακή κατηγορία (6-12 ετών και 12-18 ετών) και ο διαγωνιζόμενος δεν είναι ο σκύλος αλλά ο χειριστής, ο οποίος βαθμολογείται σύμφωνα με την ικανότητά του να αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο τον σκύλο του. Στην Ελλάδα, λόγω του συνολικά μικρού μεγέθους της αντίστοιχης αγοράς, ο χειριστής δεν μπορεί να γίνει επαγγελματίας και να βιοπορίζεται αποκλειστικά από αυτό. Στις ΗΠΑ, όμως, ο χειρισμός είναι ένα κανονικό επάγγελμα, αρκετά καλοπληρωμένο για τους κορυφαίους του χώρου, όμως εκεί μιλάμε για μια τεράστια αγορά με πάρα πολλές εκθέσεις μορφολογίας όπου ένας χειριστής μπορεί να καλύψει τα περισσότερα σαββατοκύριακα του χρόνου του ταξιδεύοντας σε διαφορετικές Πολιτείες και εξασφαλίζοντας ένα σταθερό εισόδημα. Στην Ελλάδα, οι εκθέσεις είναι περισσότερες από ότι στο παρελθόν, όμως συνολικά δεν είναι αρκετές ώστε να συντηρήσουν επαγγελματίες dog handlers. Στην ουσία, όποιος το κάνει στην Ελλάδα, το κάνει επειδή αγαπά τα σκυλιά και του αρέσει η δραστηριότητα αυτή, επειδή χαίρεται να περνάει τον χρόνο του σε έναν στίβο με πολλά και διαφορετικά σκυλιά κάθε φορά.