To ferret στον κτηνίατρο

Η κτηνίατρος Patricia Gray εξειδικεύεται σε εξωτικά ζώα κάθε είδους, μεταξύ των οποίωνGJ9Y6131 είναι και τα ferrets, τα οποία γίνονται όλο και περισσότερα και στη χώρα μας.

Τα ferrets είναι μικρά σαρκοφάγα ζωάκια, στην ίδια οικογένεια με την άγρια νυφίτσα, το κουνάβι, με όλα τα ζώα της οικογένειας Mustela, όπως είναι η επιστημονική ονομασία του γένους στο οποίο ανήκουν. Το λατινικό όνομά τους είναι Mustela Putorius Furo που σημαίνει “βρωμερός κλέφτης”, γιατί τα ζωάκια αυτά έχουν μια χαρακτηριστική οσμή, ενώ έχουν τη συνήθεια να κλέβουν πράγματα. Στη φύση αρπάζουν αυγά ή μωρά από άλλα είδη και τα τρώνε, ενώ στην αιχμαλωσία, κλέβουν αντικείμενα.
Η οσμή τους είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο δεν είναι ακόμα πιο δημοφιλή ως κατοικίδια, γιατί κατά τα άλλα είναι καταπληκτικά κατοικίδια. Είναι σαν να έχεις ένα μικρό γατάκι το οποίο δεν μεγαλώνει ποτέ. Είναι παιχνιδιάρικο, πανέξυπνο και πολύ διασκεδαστικό. Το μόνο θέμα είναι η οσμή του, η οποία είναι παράξενη και όχι απαραίτητα ενοχλητική: σε κάποιους ανθρώπους δεν αρέσει καθόλου, ενώ κάποιους άλλους δεν τους ενοχλεί. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί, ο καθένας πρέπει να διαπιστώσει από μόνος του εάν τον πειράζει ή όχι.
Πολλές φορές κάποιοι ιδιοκτήτες ζητούν να αφαιρέσουμε τους αδένες που έχουν τα ferrets στο πίσω μέρος του σώματός τους, από τους οποίους μπορεί να ψεκάσουν κάποιο υγρό που μυρίζει άσχημα όταν είναι τρομαγμένα ή αισθανθούν κίνδυνο. Όμως ούτε και έτσι σταματά τελείως η μυρωδιά, γιατί υπάρχουν οι σμηγματογόνοι αδένες του ζώου από τους οποίους βγαίνει η οσμή στο δέρμα. Αυτό που έχει νόημα να κάνουμε είναι να στειρώσουμε το ζώο, γιατί τα στειρωμένα ζώα έχουν μικρότερη παραγωγή σμήγματος στο δέρμα και άρα έτσι μειώνεται η οσμή. Ειδικά ένα θηλυκό στειρωμένο, δεν μυρίζει σχεδόν καθόλου. Ένας άλλος λόγος που στειρώνουμε τα ζώα αυτά είναι για να αποφύγουμε αρρώστιες. Το θηλυκό όταν δεν είναι στειρωμένο παράγει πολλά οιστρογόνα, τα οποία είναι τοξικά και μπορούν να προκαλέσουν τοξική αναιμία, η οποία όλο και χειροτερεύει μέχρι που τελικά το ζώο πεθαίνει.
Ο εμβολιασμός τους περιλαμβάνει δύο εμβόλια, το πρώτο και σημαντικό είναι για τη λύσσα. Ένα ζωάκι που ζει στο σπίτι είναι πολύ δύσκολο να κολλήσει λύσσα, όμως το εμβόλιο γίνεται για τη δική του ασφάλεια, διότι εάν τύχει και δαγκώσει κάποιο παιδάκι παίζοντας (ή αν βάλει κάποιος το δάχτυλό του μέσα στο κλουβί του για να παίξει), υπάρχει κίνδυνος να απαιτηθεί να θανατωθεί προκειμένου να εξεταστεί για λύσσα. Άρα, σε όλα αυτά τα ζωάκια φροντίζουμε να έχουμε κάνει αντιλυσσικό εμβόλιο, ακριβώς για να τα προστατέψουμε από ένα τέτοιο γεγονός. Το δεύτερο εμβόλιο που τους κάνουμε είναι για τη μόρβα, ένα νόσημα του σκύλου που κολλάει αρκετά εύκολα αλλά για τον ίδιο δεν είναι 100% θανατηφόρο. Για τα μικρά αυτά ζωάκια όμως, οδηγεί σε βέβαιο θάνατο. Άρα, επειδή είναι κάτι που υπάρχει στη φύση, και μπορεί να το φέρουμε εμείς με τα παπούτσια μας μέσα στο σπίτι ή κάποιος σκύλος, έστω και εμβολιασμένος, τα εμβόλια αυτά είναι απαραίτητα. Πέραν του εμβολιασμού, χρειάζεται και προσοχή στα εξωπαράσιτα, κατά την ίδια λογική που κάνουμε αποπαρασίτωση σε έναν σκύλο ή μια γάτα.
Ζουν περίπου 7 χρόνια κατά μέσο όρο, κάποια όμως μπορεί να ζήσουν μέχρι 9 ή και 10 χρόνια αν έχουν καλή υγεία. Η διατροφή τους πρέπει να είναι 100% κρέας γιατί αυτά τα ζώα είναι απολύτως σαρκοφάγα στη φύση, δεν είναι παμφάγα όπως ο σκύλος. Εάν προτιμάμε κάποια έτοιμη τροφή, θα πρέπει να επιλέγουμε τροφή ειδικά για τέτοια ζώα και να μην δίνουμε τροφή για γάτες, ή ακόμα χειρότερα, για σκύλους. Παλαιότερα που δεν υπήρχαν ειδικές τροφές για αυτά τα ζώα, πολλοί ιδιοκτήτες έδιναν τροφή για γατάκια, η οποία είναι αρκετά κοντινή, όμως δεν είναι η σωστή τροφή και δεν πρέπει να δίνουμε συστηματικά τέτοιες τροφές παρά να προτιμάμε ειδικές τροφές για νυφίτσες και κουνάβια. Εάν ο ιδιοκτήτης θέλει να δίνει κάτι παραπάνω, μπορεί να δίνει και ωμό κρέας, πάντοτε με προσοχή στις συνθήκες υγιεινής. Δεν θα πρέπει να τρώνε τίποτα άλλο, ούτε φρούτα ούτε γλυκά πράγματα που τους αρέσουν πολύ, γιατί το αποτέλεσμα είναι τελικά να αρρωστήσουν. Επίσης, όταν αυτά τα ζωάκια κυκλοφορούν ελεύθερα στο σπίτι, τρώνε και καταπίνουν μικρά πράγματα, οπότε ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα υγείας που έχουν είναι από κατάποση ξένων αντικειμένων. Τρώνε τις άκρες από τα κορδόνια των παπουτσιών, μικρά τσιμπιδάκια για τα μαλλιά, ωτοασπίδες, κουμπιά, και όλα αυτά σε βάθος χρόνου μαζεύονται στην κοιλιά τους και δημιουργούν πρόβλημα που λύνεται μόνο με χειρουργική επέμβαση. Για αυτόν τον λόγο, όταν λείπουμε από το σπίτι είναι καλύτερο να μένουν μέσα σε κλουβί ώστε να περιορίζονται οι ζημιές που μπορεί να κάνουν, αλλά και για τη δική τους ασφάλεια.