Λεϊσμανίαση: μύθοι και πραγματικότητα

0 Comments

Phlebotomus

 

Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για την επικίνδυνη ασθένεια του σκύλου

του Γιώργου Ρόζου, κτηνιάτρου

Η Λεϊσμανίαση (καλααζάρ) είναι μιά πολύ σοβαρή ασθένεια του σκύλου η οποία προκαλείται από τη Λεϊσμάνια, ένα παράσιτο που δίνει και το όνομά του στην ασθένεια. Αναμεταδίδεται από το τσίμπημα της σκνίπας του γένους flebotomus και μόνο. Πολλοί πιστεύουν ότι αναμεταδίδεται και με κάθε είδους τσίμπημα, όμως η αλήθεια είναι ότι αναμεταδίδεται αποκλειστικά και μόνο από το συγκεκριμένο είδος σκνίπας, και όχι από κουνούπια, ψύλλους, τσιμπούρια και άλλα εξωπαράσιτα.
Τα επικίνδυνα σημεία στο σώμα του ζώου είναι τα σημεία μειωμένης τριχοφυίας, όπως το πάνω μέρος της μύτης, τα πέλματα, οι μασχάλες και η κοιλιά. Από τα δύο φύλα της σκνίπας, το θηλυκό είναι αυτό που τσιμπάει τα ζώα και άρα μεταφέρει την ασθένεια, αφού έχει ανάγκη από το αίμα για να μπορέσει να κάνει αυγά. Κατά τα άλλα, η σκνίπα αυτή τρέφεται με χυμούς από τα δέντρα και τα φυτά, και αυτός είναι ο λόγος που η ασθένεια αυτή ήταν κάποτε πολύ διαδεδομένη στα προάστια των πόλεων όπου υπήρχε πυκνότερη βλάστηση (ήταν μάλιστα γνωστή με το όνομα “νόσος των προαστίων των πόλεων”). Σήμερα, όμως, υπάρχει και το λεγόμενο “αστικό καλααζάρ” αφού η ασθένεια έχει φτάσει ακόμα και στα κέντρα των πόλεων, κι αυτό επειδή το οικοσύστημα έχει γίνει τέτοιο που η σκνίπα βρίσκει όλο και περισσότερα μέρη να αφήνει τα αυγά της και να αναπαράγεται.
Η ασθένεια έχει ανακαλυφθεί για περισσότερα από 100 χρόνια, όμως για τα περισσότερα από αυτά αποτελούσε ένα άλυτο πρόβλημα διαγνωστικά, θεραπευτικά και προληπτικά. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχουν πλέον εξελιχθεί πολύ καλές αιματολογικές εξετάσεις μέσω των οποίων μπορούμε να ανιχνεύουμε τα αντισώματα του παρασίτου στο αίμα του ζώου κι έτσι να έχουμε μιά πολύ αξιόπιστη διάγνωση. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε στην αγορά και το τεστ με τα “πλακάκια” όπως τα λέμε, ένα εύκολο και πολύ γρήγορο τεστ που δίνει πολύ αξιόπιστη διάγνωση για τη Λεϊσμάνια. Σήμερα, έχουμε και τις πολύ αξιόπιστες μεθόδους της μοριακής βιολογίας που είναι 100% αξιόπιστες και δεν αφήνουν καμία απολύτως αμφιβολία στο θέμα της διάγνωσης της ασθένειας.
Στο θέμα της προστασίας από την ασθένεια, κυκολοφορούν αρκετοί μύθοι, όπως αυτός που λέει ότι εάν ένα ζώο ζεί στην ταράτσα δεν κινδυνεύει, επειδή η σκνίπα δεν πετάει τόσο ψηλά. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το πέταγμα της σκνίπας, αναλόγως και των καιρικών συνθηκών, παρουσιάζει κατά μέσο όρο κάθετη διασπορά κοντά στα 12 μέτρα και οριζόντια διασπορά περίπου 100 μέτρα. Έτσι, η σκνίπα μπορεί να πετάξει σε ύψος περίπου τριών ορόφων, να ξεκουραστεί στις γλάστρες και στα φυτά του μπαλκονιού κι έπειτα να πετάξει άλλους τρεις ορόφους, ανεβαίνοντας σιγά σιγά μέχρι την ταράτσα του υψηλότερου κτιρίου. Αυτό το καταλαβαίνουν και όσοι μένουν σε ψηλούς ορόφους κτιρίων, αφού το καλοκαίρι έχουν κουνούπια όπως έχουν και αυτοί που μένουν στο ισόγειο ή στον πρώτο όροφο.
Ένας ακόμα μύθος λέει ότι μιά έγκυος σκύλα θα μεταδώσει το παράσιτο στα κουτάβια που θα γεννήσει. Όμως, στην παγκόσμια βιβλιογραφία έχουν αναφερθεί ελάχιστες τέτοιες  περιπτώσεις (κι αυτές αμφισβητήσιμες), οπότε πρακτικά ο ιδιοκτήτης του σκύλου μπορεί να θεωρεί ότι κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί. Ο λόγος είναι ότι ανάμεσα στο έμβρυο και στον οργανισμό της μητέρας, μεσολαβεί ο πλακούντας, το όργανο μέσα από το οποίο τρέφεται το έμβρυο αλλά και ταυτόχρονα προστατεύεται από μιά σειρά μικροβίων, ιών και παρασίτων που πιθανώς να έχουν ήδη προσβάλει τον οργανισμό της μητέρας. Ομοίως, εάν ο πατέρας έχει προσβληθεί από καλααζάρ, μέσω του σπέρματος δεν το μεταδίδει-δεν είναι αφροδίσιο νόσημα, δεν μεταδίδεται σε μιά υγιή σκύλα, ούτε φυσικά και στα κουτάβια που θα γεννήσει.

Ετικέτες: , ,

Share :-
Categories:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *